Treinproblemen en neusdruppels Ik ben alweer twee dagen terug in Nederland, zo vreemd maar vertrouwd. Ik ben al aardig gewend aan de dagelijkse sleur en ergernissen, bijvoorbeeld dat een hippe jongedame via de mobiele telefoon haar liefdesleven bespreekt met een vriendin - op luide toon in een volle trein, terwijl ze recht tegenover me zit. Ik houd niet van jongeren. In ieder geval niet van dat type. Geef mij maar een keurige oude heer in een kakikleurige broek, NRC in de hand die af en toe opkijkt en minzaam glimlacht. De reis terug was niet geheel onproblematisch, ik had misschien wat pech. Toen ik op station Gent-Dampoort kwam, nam ik de eerste trein die richting Antwerpen ging - een stoptrein. Op Antwerpen-Centraal moest ik 45 minuten wachten (helaas gaf mijn treinkaartje geen toegang tot de supersnelle Thalys), in Rotterdam 20 minuten en in Amersfoort 25 min. Iets voorbij Zwolle werd omgeroepen dat er vanaf Assen alleen maar pendeltreinen zouden rijden naar Groningen; er waren sein- en wisselstoringen bij Assen. Vanaf Beilen reden we al met een slakkengangetje van 30 km. per uur naar Assen. Daar moest iedereen de trein uit en bleek zelfs het NS-personeel niet te weten wat er nu ging gebeuren. Een andere trein stond klaar voor vertrek en was bom- en bomvol, maar waar ging hij naartoe? Totale chaos. Uiteindelijk moesten alle mensen uit de volle trein naar een andere trein verhuizen en werden de reizigers naar Groningen vervoerd in een even zo vol stoptreintje. Daar zat ik dan, met mijn eersteklaskaartje op het balkon. Het is in Noord-Nederland kouder dan in Gent, en er ligt ook nog meer sneeuw. Misschien ongelooflijk, maar waar; ik ben alweer verkouden. Ik snap werkelijk niet hoe dit kan, aangezien ik dankzij Els' fruitfeestje en mijn eigen vitamine C-reserves toch voldoende weerstand zou moeten hebben voor de komende maanden. Niets is minder waar. Ik hoop wel dat ik snel weer aan het werk kan. Ik kijk met erg veel plezier terug op deze twee weken in Gent en mis de stad nu al. Ik denk dat het erg praktisch was om deze langere gesprekken te hebben met de Gentse tak van dit onderzoeksproject. Het heeft mij in ieder geval erg geïnspireerd om met volle kracht door te gaan. Ik hoop snel weer terug te keren naar Gent. Salut!
